Współczynnik odbicia UV materiałów – wartości, metody pomiarowe i źródła
Współczynnik odbicia UV to część padającego promieniowania UV, która zostaje odbita przez powierzchnię. Zależy on od długości fali, materiału, stanu powierzchni i geometrii pomiaru – a w zakresie UV często zasadniczo różni się od tego, co oko postrzega w zakresie widzialnym.
Rozpiętość wartości jest duża: białe farby emulsyjne i olejne odbijają przy 254 nm w niektórych przypadkach mniej niż 10 % [1][7], mikroporowaty PTFE osiąga średnio 97,4 % w zakresie od 250 do 500 nm [6], a aluminium lustrzane zoptymalizowane pod kątem UV osiąga przy 254 nm co najmniej 90 % [10]. Przy projektowaniu instalacji dezynfekcyjnych, komór napromieniowania i optycznych układów pomiarowych liczy się współczynnik odbicia przy rzeczywiście stosowanej długości fali, a nie nazwa materiału.
Na tej stronie zebrano ponad 70 opublikowanych pomiarów, każdy wraz z długością fali, metodą pomiarową i źródłem.
Czym jest współczynnik odbicia UV?
Współczynnik odbicia ρ to stosunek odbitego do padającego strumienia promienistego, podawany jako liczba z zakresu od 0 do 1 albo w procentach. Dla każdej długości fali obowiązuje bilans ρ + α + τ = 1, gdzie ρ to współczynnik odbicia, α – współczynnik absorpcji, a τ – współczynnik przepuszczania: wszystko, co nie zostanie odbite ani przepuszczone, zostaje zaabsorbowane. Wielkości te objaśniono w Słowniku wielkości optycznych oraz w części Wielkości radiometryczne.
- Odbicie zwierciadlane (kierunkowe): kąt odbicia jest równy kątowi padania – typowe dla polerowanych metali i zwierciadeł.
- Odbicie rozproszone: promieniowanie jest rozpraszane we wszystkich kierunkach – typowe dla PTFE, gipsu, farb matowych i proszków.
- Odbicie całkowite: składowa zwierciadlana i rozproszona razem. Większość wartości tabelarycznych odnosi się do tej wielkości, ale nie wszystkie – patrz „Dlaczego publikowane wartości się różnią".
Decydująca jest długość fali
| Zakres | Długość fali | Typowe źródła i zastosowania |
|---|---|---|
| Far-UVC | 200–230 nm | Lampy ekscymerowe KrCl przy 222 nm, dezynfekcja w pomieszczeniach z ludźmi |
| UV-C | 100–280 nm | Niskociśnieniowe lampy rtęciowe przy 254 nm, diody LED UVC, dezynfekcja |
| UV-B | 280–315 nm | Fototerapia, starzenie materiałów |
| UV-A | 315–400 nm | Utwardzanie UV, kontrola fluorescencyjna, diody LED UV przy 365–405 nm |
Zakresy UV-A, UV-B i UV-C są zgodne z DIN 5031-7; „Far-UVC" nie jest granicą znormalizowaną, przyjmuje się zwykle 200–230 nm. Szczegóły w dziale Zakresy widmowe i normy. Materiał, który dobrze odbija przy 365 nm, może absorbować znacznie silniej przy 254 nm lub 222 nm – wartości nie można przenosić z jednej długości fali na inną.
Współczynnik odbicia UV w skrócie
Dla każdej wartości tabele podają długość fali, a w ostatniej kolumnie źródło; metody pomiarowe wyjaśniono poniżej. „200–400 nm" oznacza wartość średnią w całym zakresie UV, a nie wartość przy pojedynczej długości fali.
Aluminium
| Materiał | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Anolux MIRO UVC (aluminium lustrzane UV) | 254 nm | min. 90 % | [10] |
| Anolux UVS | 254 nm | min. 86 % | [10] |
| MIRO UV C (Alanod) | UV-C, nieokreślona | powyżej 90 % | [9] |
| Aluminium napylone na szkło | 254 nm | 75–85 % | [1] |
| Folia aluminiowa, strona matowa / błyszcząca | 254 nm | 75,7 / 65,9 % | [2] |
| Aluminium obrobione metodą ALZAK | 254 nm | 65–75 % | [1] |
| Aluminium z obróbką powierzchniową | 254 nm | 60–89 % | [1] |
| Aluminium anodowane | 222 i 254 nm | 61–62 % (45°, głównie zwierciadlane) | [5] |
| Aluminium anodowane, jakość lustrzana | 222 nm | 58–64 % | [4] |
| Aluminium nieobrobione | 254 nm | 40–60 % | [1] |
| Aluminium polerowane | 222 nm | od 42,8 % (NIST, 8°:d) do 55,6 % (d:d) | [4] |
| Aluminium błyszczące, nieobrobione | 200–400 nm | 39 % | [7] |
| Aluminium piaskowane | 222 nm | 29,5 % (NIST) lub 36 % | [4] [3] |
| Blacha aluminiowa | 254 nm | 32,2 % | [2] |
| Duraluminium | 254 nm | 16 % | [1] |
| Aluminium anodowane na czarno | 222 nm | 4–7,8 % | [3] |
Samo określenie „aluminium" niewiele mówi o współczynniku odbicia UV: pomiędzy aluminium lustrzanym UV a blachą anodowaną na czarno różnica przekracza dziesięciokrotność. O wartości decydują stop, chropowatość, warstwa tlenkowa oraz warstwa anodowa.
Stal nierdzewna, stal, chrom, miedź, mosiądz, tytan
| Materiał | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Chromowana | 254 nm | 39 % | [1] |
| Stal nierdzewna 316 | 222 nm | 36 % | [3] |
| Stal nierdzewna, polerowana | 222 nm | 33,9 % | [3] |
| Chrom, polerowany | 222 nm | 32,6 % | [3] |
| Stal nierdzewna / blacha biała | 254 nm | 25–30 % | [1] |
| Stal niskowęglowa, szczotkowana / utleniona | 200–400 nm | 29 / 10 % | [7] |
| Folia miedziana | 222 nm | 27,6 % | [3] |
| Blacha miedziana | 254 nm | 26,4 % | [2] |
| Blacha ze stali nierdzewnej | 254 nm | 24,5 % | [2] |
| Mosiądz 260 | 222 nm | 24,2 % | [3] |
| Stal nierdzewna 304 | 222 nm | 22,4 % | [3] |
| Tytan 6Al4V | 222 nm | 21,4 % | [3] |
| Stal nierdzewna #4, szczotkowana | 222 nm | 12 % (45°, głównie zwierciadlane) | [5] |
| Miedź Cu-110 | 222 nm | 6,8 % | [3] |
Metale, które w zakresie widzialnym wyglądają jasno i lśniąco, zwykle odbijają jedynie od 20 do 40 % promieniowania UV-C – znacznie mniej niż zoptymalizowane aluminium.
PTFE i inne reflektory rozproszone
| Materiał | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Mikroporowaty PTFE, 2 mm | 250–500 nm (średnio) | 97,4 % | [6] |
| e-PTFE | UV-C | powyżej 95 % | [8] |
| Spectralon | 250–2500 nm | powyżej 95 % | [11] |
| PTFE, lity | 250–500 nm | 85–95 % | [6] |
| Płyta PTFE, 1,5 mm | 222 nm | ok. 88 % | [4] |
| Tlenek magnezu | 254 nm | 75–88 % | [1] |
| Siarczan baru | 222 nm | 72,1 % | [4] |
| Węglan wapnia | 254 nm | 70–80 % | [1] |
| Izolacja wielowarstwowa (MLI) | 222 nm | 66 % | [13] |
| Taśma PTFE | 222 nm | 27,6 % | [4] |
Nie każdy PTFE odbija jednakowo: decydujące znaczenie mają struktura porów i grubość. Cienka taśma PTFE przepuszcza dużą część promieniowania i osiąga przy 222 nm zaledwie 27,6 %. Poniżej około 240 nm absorpcja rośnie nawet w przypadku PTFE [6].
Siarczan baru jest reflektorem dla zakresu UV-A i widzialnego, nie dla UV-C. Pomiędzy 300 a 400 nm osiąga niespełna 90 %, w zakresie widzialnym około 93 %; poniżej tego zakresu wartość spada – do około 80 % przy 250 nm i 72 % przy 222 nm [4]. Do pomiarów przy 254 nm i 222 nm odpowiednią powłoką jest PTFE, patrz Kule całkujące.
Farby i powłoki
| Farba lub powłoka | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Farba aluminiowa | 254 nm | 40–75 % | [1] |
| Białe farby wodorozcieńczalne | 254 nm | 10–35 % | [1] |
| Mineralna farba wewnętrzna (biel wapienna) | 200–400 nm | 17,3 % | [7] |
| Białe farby emulsyjne (PVAc, styrenowo-akrylowe) | 200–400 nm | 7,4–11 % | [7] |
| Farba ścienna biała/szara na płycie gipsowo-kartonowej | 222 nm | 6,7–8,1 % | [3] |
| Farba biała (wewnętrzna) | 254 nm | 6,7 % | [2] |
| Białe farby olejne | 254 nm | 3–10 % | [1] |
| Biała emalia piecowa | 254 nm | 5–10 % | [1] |
| Czarny lakier | 254 nm | 5 % | [1] |
| Farba z tlenkiem cynku | 254 nm | 4–5 % | [1] |
Materiały budowlane i powierzchnie wewnętrzne
| Materiał | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Tynk z 90 % BaSO₄ (receptura laboratoryjna) | 254 nm | 77,2 % | [2] |
| Tynk z CaCO₃ (receptura laboratoryjna) | 254 nm | 73,4 % | [2] |
| Nowy tynk gipsowy | 254 nm | 55–60 % | [1] |
| Polistyren ekspandowany | powyżej 230 nm | 51 % | [7] |
| Tynk biały | 254 nm | 40–60 % | [1] |
| Tynk japoński (handlowy) | 254 nm | 38,3 % | [2] |
| Płytka biała / szara | powyżej 230 nm | 34 / 17 % | [7] |
| Zaprawa | 254 nm | 21,2 % | [2] |
| Beton | 254 nm | 14,9 % | [2] |
| Beton, surowy / uszczelniony | 222 nm | 8,6 / 6,1 % | [3] |
| Cegła czerwona | powyżej 230 nm | 7,1 % | [7] |
| Płyty sufitowe, 37 rodzajów | 254 nm | 3,5–45,9 % | [14] |
| Płyty sufitowe, białe | 222 nm | 4,9–33 % | [3] |
| Wykładzina winylowa / LVT | 222 nm | 6,3–9,4 % | [4] |
Drewno, tworzywa sztuczne i powierzchnie robocze
| Materiał | Długość fali | Współczynnik odbicia | Źródło |
|---|---|---|---|
| Blat laminowany, biały | 222 nm | 15,4 % | [3] |
| Orzech / dąb (fornir) | 222 nm | 9,0 / 8,6 % | [3] |
| Corian / konglomerat kwarcowy | 222 nm | po 8,6 % | [3] |
| Płyta wiórowa / drewno konstrukcyjne | powyżej 230 nm | 6,3 / 5,9 % | [7] |
| Drewno cedrowe | 254 nm | 4,7 % | [2] |
| Laminat wysokociśnieniowy, gładki / chropowaty | 200–400 nm | 4,7 / 3,3 % | [7] |
| Poliimid / PVC | 222 nm | 4,2 / 3,9 % | [13] |
Powierzchnie zewnętrzne: albedo UV w świetle słonecznym
Na zewnątrz współczynnik odbicia nazywany jest albedo. Wartości dotyczą szerokopasmowego słonecznego promieniowania UV (głównie UV-B, zwykle ważonego rumieniowo) i nie można ich przenosić na UV-C [12].
| Powierzchnia | Albedo w słonecznym UV | Źródło |
|---|---|---|
| Świeży śnieg, suchy | 85–94 % | [12] |
| Jezioro słone | 69 % | [12] |
| Piasek, suchy | 15–18 % | [12] |
| Beton | 7–16 % | [12] |
| Woda (brzeg jeziora) | 2,7–4,8 % | [12] |
| Trawnik, skoszony | 0–4 % | [12] |
Świeży śnieg odbija niemal całe promieniowanie UV – dlatego podczas jazdy na nartach ekspozycja na UV jest tak wysoka, nawet przy nisko położonym słońcu.
Dlaczego aluminium tak dobrze odbija UV?
Metale odbijają promieniowanie dzięki swoim swobodnym elektronom: poniżej częstotliwości plazmowej podążają one za polem elektrycznym promieniowania i odsyłają je z powrotem. W przypadku aluminium granica ta leży głęboko w nadfiolecie próżniowym, przy około 80 nm; natomiast najsilniejsza absorpcja wynikająca z przejść międzypasmowych przypada na bliską podczerwień, w okolicach 800 nm. W całym zakresie UV czyste, świeżo naparowane aluminium pozostaje zatem reflektorem o skuteczności około 90 %.
Inne metale nie mają tej zalety. Srebro, najlepsze zwierciadło w zakresie widzialnym, załamuje się poniżej około 320 nm; złoto i miedź absorbują w zakresie niebieskim i UV wskutek przejść międzypasmowych. Żelazo, chrom i stal nierdzewna absorbują wskutek przejść międzypasmowych w całym zakresie UV i odbijają w UV-C jedynie od 20 do 40 %.
W praktyce o tym, ile z tego pozostaje, decyduje powierzchnia. Naturalna warstwa tlenkowa ma zaledwie kilka nanometrów grubości i jest przezroczysta w UV. Warstwy anodowe, barwniki w anodowaniu barwiącym, zanieczyszczenia i chropowatość obniżają jednak tę wartość znacząco – aluminium anodowane na czarno odbija przy 222 nm jedynie od 4 do 8 % [3]. Aluminium na zwierciadła UV jest zatem pokrywane warstwami odbijającymi i ochronnymi zaprojektowanymi specjalnie dla zakresu UV.
Dlaczego biała farba tak słabo odbija UV?
Biel jest wrażeniem w zakresie widzialnym, mniej więcej od 380 do 780 nm. Nie mówi ona nic o zakresie UV.
Większość białych farb zawiera jako pigment dwutlenek tytanu. TiO₂ ma przerwę energetyczną wynoszącą od około 3,0 do 3,2 eV i dlatego pochłania niemal całkowicie promieniowanie poniżej mniej więcej 390 do 410 nm – z tego samego powodu stosuje się go w filtrach przeciwsłonecznych. Podobnie zachowuje się tlenek cynku. Dodatkowo organiczne spoiwa absorbują w zakresie UV-C.
Białe farby ścienne, emulsyjne i olejne pozostają zatem przeważnie poniżej 10 % przy 254 nm i 222 nm. Wyjątkiem są farby na bazie wapna, siarczanu baru lub węglanu wapnia; w japońskim teście laboratoryjnym tynk z 90 % siarczanu baru osiągnął 77 % [2].
Dlaczego publikowane wartości się różnią
Źródła przedstawione na tej stronie wykorzystują cztery różne metody pomiarowe, a wartości uzyskane różnymi metodami nie są bezpośrednio porównywalne:
| Metoda | Co jest mierzone | Źródła |
|---|---|---|
| Spektrofotometr z kulą całkującą, 8°:d | Całkowity współczynnik odbicia dla każdej długości fali | Wartości NIST w [4]; [2], [6], [11], [14] |
| Lampa i radiometr, d:d (dwupółsferyczny) | Całkowity współczynnik odbicia dla widma rzeczywistej lampy, np. 222 nm | [3]; wartości Ushio w [4] |
| Lampa i radiometr, 45°/45° | Głównie składowa zwierciadlana; powierzchnie chropowate wydają się mieć niższe wartości | [5], [13] |
| Średnia w zakresie 200–400 nm | Nieważona średnia dla całego zakresu UV; pomiary terenowe dopiero od 230 nm | [7] |
Ponadto istnieją zestawienia bez podanej metody pomiarowej (tabela w [1]) oraz dane producentów bez informacji, czy chodzi o odbicie zwierciadlane, czy całkowite ([8], [9], [10]). Znaczenie ma również wzorzec odniesienia: w przypadku pomiaru względem Spectralonu zamiast pomiaru bezwzględnego wartości UV wychodzą nieco za wysokie, ponieważ sam Spectralon osiąga przy 250 nm tylko około 95 % [7].
Samodzielny pomiar współczynnika odbicia
Współczynnik odbicia mierzy się za pomocą spektrofotometru i kuli całkującej (kuli Ulbrichta). Kula zbiera promieniowanie odbite przez próbkę ze wszystkich kierunków. W geometrii 8°:d promieniowanie pada na próbkę pod kątem 8°, a rejestrowana jest suma wszystkich kierunków. W przypadku próbek połyskliwych należy podać, czy składowa zwierciadlana jest uwzględniona (SCI, Specular Component Included), czy też wykluczona za pomocą pułapki połysku (SCE, Specular Component Excluded).
Do pomiarów w zakresie UV-C kula musi być pokryta PTFE; siarczan baru sięga jedynie do około 300 nm. Opsytec produkuje kule całkujące z powłokami z PTFE, siarczanu baru i złota. Kula całkująca do Agilent Cary 60 rozszerza spektrofotometr o pomiar rozproszonego współczynnika odbicia i transmisji w zakresie od 200 do 1100 nm, w geometriach 0° i 8°. Sposób, w jaki powłoka, porty i średnica wzajemnie na siebie oddziałują, oblicza narzędzie do projektowania kul całkujących.
Jaki materiał do jakiego zastosowania?
- Wysoki współczynnik odbicia rozproszonego w zakresie UV-C (254 nm, 222 nm): mikroporowaty PTFE, e-PTFE, lity PTFE. Spectralon jest specyfikowany dopiero od 250 nm.
- Wysoki współczynnik odbicia rozproszonego w zakresie UV-A: dodatkowo siarczan baru, tlenek magnezu i węglan wapnia.
- Wysoki współczynnik odbicia zwierciadlanego: aluminium lustrzane UV (np. MIRO UV C, Anolux UVC), a także aluminium naparowywane lub napylane.
- Niski współczynnik odbicia, np. do ekranowania: czarny lakier (5 %), aluminium anodowane na czarno (4–8 %), drewno (5–9 %), farby z ditlenkiem tytanu lub tlenkiem cynku (poniżej 10 %).
W pomieszczeniach z dezynfekcją UV odbijające otoczenie zwiększa skuteczność, ale zwiększa również promieniowanie docierające do ludzi. Ocena bezpieczeństwa musi zatem uwzględniać współczynnik odbicia powierzchni pomieszczenia, patrz Bezpieczeństwo dezynfekcji UV. W komorach napromieniowania materiały ścian decydują o tym, jak równomiernie napromieniowywana jest próbka; mogą to Państwo sprawdzić w kalkulatorze natężenia napromienienia w komorze UV.
Starzenie materiałów odbijających
Promieniowanie UV-C zmienia tworzywa sztuczne, powłoki i organiczne substancje wiążące: skutkiem są żółknięcie, kruszenie, zmienione rozpraszanie i malejący współczynnik odbicia. Nawet Spectralon po długiej ekspozycji na UV traci znaczną część współczynnika odbicia przy 250 nm [11]. PTFE i aluminium uznaje się za stosunkowo stabilne. Jeżeli Państwo potrzebują stałych warunków przez wiele lat, należy regularnie powtarzać pomiar współczynnika odbicia i kontrolować natężenie napromienienia UV, patrz miernik UVC.
Najczęstsze pytania dotyczące odbicia promieniowania UV
Który materiał najsilniej odbija promieniowanie UV?
Rozproszenie: mikroporowaty PTFE ze średnią 97,4 % w zakresie 250–500 nm [6]. Odbicie kierunkowe: aluminium lustrzane UV z co najmniej 90 % przy 254 nm [10].
Jaki jest współczynnik odbicia UV aluminium?
Zależy to od powierzchni. Przy 254 nm podaje się 40–60 % dla aluminium nieobrobionego, 60–89 % dla aluminium poddanego obróbce powierzchniowej oraz co najmniej 90 % dla aluminium lustrzanego UV [1][10]. Blacha aluminiowa osiągnęła w jednym z badań 32 % [2]; aluminium anodowane na czarno odbija przy 222 nm jedynie 4–8 % [3].
Jaki jest współczynnik odbicia stali nierdzewnej w zakresie UV-C?
Zwykle od 20 do 36 %: 25–30 % przy 254 nm [1], 22–36 % przy 222 nm w zależności od gatunku i powierzchni [3]. Stal nierdzewna szczotkowana #4 osiągnęła w pomiarze pod kątem 45° jedynie 12 % [5].
Czy biała farba odbija promieniowanie UV?
Prawie nie. Powszechnie stosowane białe farby ścienne, emulsyjne i olejne pozostają przy 254 nm i 222 nm przeważnie poniżej 10 % [1][2][3][7], ponieważ biały pigment, czyli dwutlenek tytanu, pochłania UV. Tylko niektóre farby wodorozcieńczalne i wapienne osiągają od 10 do 35 %.
Jaki jest współczynnik odbicia UV materiału PTFE?
Mikroporowaty PTFE osiąga średnio 97,4 % w zakresie 250–500 nm, lity PTFE 85–95 % [6]. Płyta PTFE o grubości 1,5 mm osiągnęła w pomiarze około 88 % przy 222 nm, cienka taśma PTFE jedynie 28 % [4].
Czy siarczan baru nadaje się jako reflektor w zakresie UV-C?
Tylko w ograniczonym stopniu. Siarczan baru odbija niespełna 90 % w zakresie od 300 do 400 nm, ale przy 222 nm już tylko 72 % [4]. Do kul całkujących i komór w zakresie UV-C lepszym wyborem jest PTFE.
Jakiej powłoki wymaga kula całkująca do pomiarów UV?
PTFE, gdy tylko pomiary wykonywane są poniżej 300 nm. Siarczan baru nadaje się do zakresu UV-A i widzialnego, złoto do podczerwieni, zob. Kule całkujące.
Czy śnieg odbija promieniowanie UV?
Tak, bardzo silnie: świeży, suchy śnieg odbija od 85 do 94 % słonecznego UV [12], piasek od 15 do 18 %, woda jedynie od 3 do 5 %.
Czy współczynnik odbicia musi być znany dla rzeczywistej długości fali?
Tak. Wartości przy 222 nm, 254 nm, 365 nm lub wartości średnie w zakresie 200–400 nm nie są wymienne. Przy projektowaniu liczy się współczynnik odbicia w widmie zastosowanego źródła, zmierzony w porównywalnej geometrii.
Źródła
- Signify/Philips (2020): UV Purification Application Information, tabela 3 „Reflectance of various materials to UV-254 nm radiation" – zestawienie bez podanej metody pomiaru – otwarte źródło
- Endo i in. (2021), Scientific Reports – 254 nm, spektrofotometr z kulą całkującą – otwarte źródło
- Ushio America (2022): Reflectance of materials at 222 nm – lampa KrCl, d:d, niepewność około 7 % – otwarte źródło
- Claus (Ushio) & Cooksey (NIST), CORM 2022 – 222 nm, NIST 8°:d oraz Ushio d:d – otwarte źródło
- Ma i in. (2023), Science of the Total Environment – 222 i 254 nm, 45°/45° – otwarte źródło
- Quill i in., Porex: Ultraviolet Reflectance of Microporous PTFE – całkowity współczynnik odbicia 250–500 nm – otwarte źródło
- Raport BAuA F2422 (Federalny Instytut Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy, Niemcy) – średnia nieważona 200–400 nm; pomiary w terenie od 230 nm – otwarte źródło
- CIS UVC (2024): AN011 Reflective Materials – otwarte źródło
- Alanod: UV Applications Brochure – otwarte źródło
- Anomet: Reflective Aluminum – Anolux MIRO UVC i UVS, 254 nm – otwarte źródło
- Labsphere: Technical Guide – Reflectance Coatings and Materials – otwarte źródło
- Turner & Parisi (2018): Ultraviolet Radiation Albedo and Reflectance in Review, Int. J. Environ. Res. Public Health – UV słoneczne – otwarte źródło
- Petersen i in. (2025), Microbiology Spectrum – 222 nm, 45°/45° – otwarte źródło
- Wengraitis & Reed (2012), Photochemistry and Photobiology – 37 płyt sufitowych, widmowo z kulą całkującą – otwarte źródło
Wszystkie wartości są danymi odpowiednich autorów i producentów, sprawdzonymi ze źródłami oryginalnymi 28 września 2026 r. Stop, wykończenie powierzchni, grubość warstwy, starzenie i geometria pomiaru prowadzą do różnych wyników; konstrukcje istotne dla bezpieczeństwa wymagają pomiarów na rzeczywiście stosowanych materiałach.
Autor: dr inż. Mark Paravia
Dr inż. Mark Paravia jest dyrektorem zarządzającym Opsytec Dr. Gröbel GmbH w Ettlingen i kieruje akredytowanym laboratorium wzorcującym. Po prowadzeniu badań nad impulsowymi wyładowaniami ekscymerowymi w ksenonie w Instytucie Techniki Świetlnej (Institute of Lighting Technology) na KIT, obecnie zajmuje się pomiarem promieniowania optycznego. Jest wiceprzewodniczącym komitetu normalizacyjnego DIN FNL 7 „Promieniowanie optyczne" oraz członkiem grupy projektowej DVGW ds. dezynfekcji UV.
